De Nederlandstalige Ondernemingsrechtbank Brussel heeft in een recent vonnis duidelijk gemaakt dat een vrijwillige ontbinding en vereffening geen schild vormt tegen een faillissementsvordering door schuldeisers.

In deze zaak werd een vennootschap failliet verklaard op dagvaarding van een schuldeiser, hoewel zij zich reeds in vereffening bevond. De rechtbank stelde vast dat de vereffening deficitair was: de schuldenlast bedroeg meer dan 1,4 miljoen euro, terwijl het actief nauwelijks 165.000 euro beliep. In zulke omstandigheden staat de staking van betaling vast en is er geen sprake van enig continuïteitsperspectief.

Daarnaast oordeelde de rechtbank dat het krediet van de vennootschap geschokt was. De vereffening werd opgestart kort nadat een schuldeiser tot uitvoerende maatregelen was overgegaan en werd vervolgens ingeroepen om verdere tenuitvoerlegging en een faillissementsprocedure te verhinderen. Schuldeisers werden bovendien niet correct en transparant geïnformeerd over de stand van zaken van de vereffening.

Een belangrijk element in het oordeel van de rechtbank was ook dat de vereffenaar en met hem verbonden personen of vennootschappen zelf tot de belangrijkste schuldeisers behoorden. Dat creëert een ernstig belangenconflict en ondergraaft het vertrouwen van de schuldeisers. De rechtbank benadrukt dat een vereffening niet mag worden gebruikt om zich te onttrekken aan de bijzondere verantwoordelijkheden van het faillissement, zoals het toezicht door een curator en het onderzoek van handelingen in de verdachte periode.

De rechtbank verklaarde de vennootschap daarom failliet, stelde een curator en rechter-commissaris aan en legde de datum van staking van betaling vast op zes maanden vóór de uitspraak. Ook werd bevestigd dat de kosten van de faillissementsdagvaarding bevoorrecht zijn op het actief van de boedel.

Dit vonnis bevestigt dat vrijwillige vereffening geen veilige haven is wanneer de vereffening deficitair is en de rechten van de schuldeisers miskend worden.

Het volledige vonnis vindt u hier.